طراحی وب سایت

یکی از مهم ترین فاکتورهای خرید لپ تاپ، پردازنده آن است. البته پردازنده در کامپیوترهای دسکتاپ نیز، جز اصلی به حساب می آید، ولی در لپ تاپ ها به یک دلیل اهمیت بیشتری دارد و آن دلیل میزان مصرف و مدت زمان شارژ لپ تاپ است.
مدت زمان شارژ لپ تاپ، ممکن است برای بعضی ها از کارآیی لپ تاپ هم مهمتر باشد و برای بعضی ها هم زیاد اهمیتی نداشته باشد. بسته به اینکه شما به چه پریز برق دسترسی دارید، این موضوع می تواند اهمیت داشته باشد. پردازنده، یکی از مصرف کنندگان انرژی در یک لپ تاپ است. میزان مصرف پردازنده، تاثیر مستقیم روی طول زمان شارژ داشته باشد. بسته به میزان جریان الکترونیکی مصرفی و ولتاژ پردازنده، مصرف آن متغییر خواهد بود.
در کنار این موضوع، تعداد هسته های پردازنده و میزان حافظه cache سطح 2 نیز از جمله عوامل تاثیرگذار روی مصرف پردازنده هستند.
هدفی که ما در اینجا دنبال می کنیم، آشنا کردن شما با پردازنده های لپ تاپ موجود در بازار است. تعداد و تنوع این پردازنده ها اکنون آنقدر زیاد است که شاید حساب آنها از دست سازندگان آنها نیز در رفته باشد.
آشنایی با این پردازنده ها و خصوصیات آنها به شما کمک می کند که هنگام خرید لپ تاپ انتخاب درستی داشته باشید. شاید شما میان خرید یک لپ تاپ 5/1 میلیون تومانی و 2/1 میلیون تومانی مردد باشید و تنها اختلاف این مدل در پردازنده آنها باشد. لزوما خرید مدل گران قیمت تر با پردازنده پیشرفت تر برای شما بهتر نباشد. مدل ارزان تر می تواند پردازنده کم مصرف تری داشته باشد که نتیجه آن مدت شارژ بیشتری خواهد بود که برای شما مفیدتر است. این در حالی است که همین پردازنده ارزان تر، جوابگوی نیازهای شما است. خرید باتری هایی با طول شارژ بیشتر ممکن است راه حل خوبی برای افزایش مدت شارژ باشد ولی باعث سنگین تر شدن وزن لپ تاپ خواهد بود که برای اکثر کاربران مطلوب نیست.
در نقطه مقابل، خیلی از کاربران مثل آنهایی که مشکل فضای خالی دارند، به دلیل اشغال فضای کمتر، یک لپ تاپ می خرند که جایگزین کامپیوتر و دسکتاپ آنها باشد. این کاربران به مدت زمان شارژ اهمیتی نمی دهند، چرا که همیشه یک پریز برق شهری در کنار آنها است! تنها انتظار آنها، پردازنده سریع است. پس به یک پردازنده فوق العاده قوی با هر میزان مصرفی نیاز دارند. در اینجا به سوال های هر دو گروه پاسخ خواهیم داد. به علاوه سعی می کنیم یک مقایسه بین قدرت پردازش پردازنده های مختلف داشته باشیم تا مطالب گفته شده، محسوس تر نیز باشند.
اما در بازار لپ تاپ ها بالای 90 درصد مدل های موجود از پردازنده های ساخت اینتل استفاده می کنند. سال ها است که اینتل در پخش پردازنده های لپ تاپ حرف اول را می زند. برخلاف پردازنده های دسکتاپ که میان AMD و اینتل رقابت دائمی جریان دارد، در بخش لپ تاپ AMD هرگز نتوانسته است خود را به عنوان یک رقیب جدی برای اینتل مطرح کند. به همین دلیل، تمرکز اصلی را روی پردازنده های اینتل قرار می دهیم.
در یک دسته بندی کلی می توان پردازنده های لپ تاپ را به دو دسته کلی تقسیم کرد. دسته اول پردازنده هایی هستند که ویژه لپ تاپ ها طراحی شده اند و مدل مشابه دسکتاپ ندارند. نمونه ای از این پردازنده پردازنده Core Duo از اینتل و یا turion 64 x2های AMD هستند. هر دوی این پردازنده ها از همان ابتدا با ایده استفاده در لپ تاپ ها طراحی شده بودند و فرکانس، میزان مصرف و سایر خصوصیات آنها به گونه ای بوده است که مطابق با ویژگی ها و کاربردهای یک لپ تاپ باشد.
دسته دوم که امروزه زیاد دیده نمی شوند، پردازنده ها هستند که ابتدا برای کامپیوترهای دسکتاپ طراحی شده بودند و بعدا پس از یک سری تغییرات، در لپ تاپ ها نیز قابل استفاده شدند. خصوصیات و میزان مصرف آنها همانند مدل های مشابه در دسکتاپ ها است. البته امروزه استفاده از اینگونه پردازنده های پرمصرف و البته سریع برای لپ تاپ ها تقریبا منسوخ شده است، چرا که با پیشرفت تکنولوژی ساخت پردازنده های لپ تاپ، اکنون پردازنده های لپ تاپی داریم که با مصرف بسیار کم، کارآیی و سرعتی هم اندازه پردازنده های سریع دسکتاپ دارند.
آنچه که ما اینجا مورد بررسی قرار می دهیم، پردازنده هایی هستند که به صورت ذاتی برای لپ تاپ ها طراحی شده اند.ترتیب معرفی پردازنده ها براساس کارآیی آنها است.
سلرون m
سلرون، در میان پردازنده های اینتل یک نام قدیمی به شمار می آید. در واقع از زمان عرضه پنتیوم، سلرون به عنوان پردازنده های ارزان تر و کندتر و پنتیوم به عنوان پردازنده سریع تر و گران قیمت تر شناخته می شد. پردازنده های سلرون هم برای کامپیوترهای دسکتاپ و هم برای لپ تاپ ها طراحی می شوند. برای تمایز میان این دو برای تمایز، مدل های لپ تاپ را با سلرون m نامگذاری کرده اند که m مخفف mobile است.
سلرون mها دارای مدل های زیادی هستند که تکنولوژی های مختلفی را نیز به همراه دارند. تمام سلرون ها تک هسته ای هستند و مدل دو هسته ای در بین آنها وجود ندارد.
تمام سلرون mهایی که اکنون روی لپ تاپ ها استفاده می شوند، دارای تکنولوژی ساخت 65 نانومتری، فرکانس مسیر 533 مگاهرتز یک مگابایت حافظه cache سطح 2 هستند.
فرکانس داخلی این پردازنده ها بین 933 مگاهرتز تا 2000 مگاهرتز است.
برای مشخص شدن نوع سلرون m باید به نام مدل آن نگاه کنید که به صورت Celeron mxxx است:
سلرون m4xx: این مدل ها دارای تکنولوژی مشابه پردازنده های core solo و فقط به جای 2 مگابایت، 1 مگابایت حافظه cache سطح 2 دارند. این پردازنده ها دارای دو مدل معمولی و با ولتاژ بسیار پایین هستند. مدل های معمولی، همگی با توان مصرفی 27 وات و مدل های بسیار کم ولتاژ با توان مصرفی 5/5 وات طراحی شده اند.
توضیح: اینتل، پردازنده های با ولتاژ کم را با پیشوندlv یا l و پردازنده های بسیار کم ولتاژ را پیشوند ulv یا u نام گذاری می کند.
سلرون m5xx: جدیدترین گونه سلرون های موبایل و دارای هسته MEROM هستند. مروم نام هسته ای است که برای گونه موبایل از پردازنده های Core 2 در نظر گرفته شده است.
این پردازنده ها نیز دارای دو گونه با ولتاژ معمولی و بسیار کم ولتاژ هستند. مدل ulv 523، با فرکانس 933 مگاهرتز و توان حرارتی 5 وات طراحی می شود و کم مصرف ترین سلرون m موجود است.
این مدل را کنار بگذاریم، سایر مدل های با ولتاژ معمولی فرکانسی بین 1600 تا 2000 مگاهرتز را دارند. توان مصرفی این مدل ها نیز بین 26 تا 30 وات طراحی شده است.
توصیه: به طورکلی سلرون ها برای کارهایی با توان پردازشی بالا طراحی نشده اند. اگر کار شما محدود به نرم افزارهای آفیس و سایر نرم افزارهای سبک می شود و به قابلیت multi tasking پردازنده نیز نیازی ندارید، سلرون ها بسیار کم مصرف و کارا خواهند بود. به علاوه طول شارژ بالایی را نیز به دنبال خواهند داشت.
به عنوان مقایسه پردازنده های موبایل سمپرون از AMD بسیار کاراتر از سلرون ها هستند و نسبت به آنها ترجیح داده می شوند. میزان مصرف سمپرون های موبایل و سلرونی موبایل تقریبا مشابه است.
pentium m
اولین نسل پلاتفورم های سنترینو که در سال 2003 عرضه شدند، از پردازنده های پنتیوم m بهره می بردند. در واقع این زمان، نخستین باری بود که اینتل پردازنده های پنتیوم m را عرضه می کرد. این پردازنده ها در زمان خود بهترین پردازنده های موبایل از لحاظ ترکیب مصرف و کارآیی بودند.
این پردازنده ها دارای دو هسته یکی با نام "banias" و دیگری "Dothan" بودند که اولی فرکانس مسیر 400 مگاهرتز و دیگری 400 و 533 مگاهرتز را دارا بود.
فرکانس داخلی این پردازنده های در محدود 900 تا 2260 مگاهرتز و میزان حافظه cache سطح 2 بین یک یا دو مگابایت متغییر بود.
پنتیوم M در ابتدا با تکنولوژی 130 نانومتری و بعدها با تکنولوژی 90 نانومتری تولید می شد. همچنین این پردازنده ها دارای مدل های کم ولتاژ و بسیار کم ولتاژ مهم بودند که با مصرف کمتر جریان، توان مصرفی را تا حد قابل توجهی پایین می آمدند.
البته مدت ها است که این پردازنده ها از خط تولید اینتل خارج شده اند و پردازنده های جدیدتر جایگزین آنها شده اند.
نامگذاری پردازنده های هسته بانیاس به این صورت است که در جلوی پنتیوم M، فرکانس پردازنده ذکر می شود مثلا : pentium m 1.7 ghz
برای نامگذاری هسته دوتان از یک شماره مدل استفاده می شود که به فرمت pentium m7xx است. مدل های با ولتاژ بسیار کم که با توان حرارتی 5 وات طراحی می شدند دارای فرمت m7X3 و مدل های با ولتاژ کم که با توان حرارتی 10 وات طراحی می شدند، با فرمت m7x8 نامگذاری می شدند. نام مدل های عادی نیز از فرمت m7x0 پیروی می کند.
سلرون mها نیز اولین بار در زمان عرضه پنتیوم Mها معرفی شدند که نسخه کندتر و ارزان تر آنها به شمار می آیند. البته سلرون mها بعدها با تغییر تکنولوژی پنتیوم Mها، همانند جایگزین پنتیوم Mها تغییر کردند و اکنون دارای هسته های جدیدتری هستند. در مورد نامگذاری سلرون mها کمی قبل تر صحبت کردیم.
core solo
پسوند solo در نامگذاری پردازنده های اینتل نشان دهنده یک تک هسته ای است که در اصل دو هسته ای بوده ولی یک هسته آن غیرفعال شده است. core soloها تک هسته ای های بر مبنای تکنولوژی core و مشابه دو هسته ای های Core Duo هستند ولی فقط با یک هسته در مورد Core Duoها در ادامه توضیحات کاملی ارائه خواهیم کرد.
core soloها دارای دو نوع ولتاژ معمولی و ولتاژ بسیار کم هستند. نوع معمولی به صورت core solo txxxx و نوع کم مصرف تر با ولتاژ بسیار کم، به جای قسمت دوم عبارتی شبیه uxxxx را دارد. نوع معمولی با توان حرارتی 27 وات و نوع کم مصرف تر با توان حرارتی 5/5 وات طراحی می شود. xxxx یک عدد چهار رقمی است که هرچه مقدار بزرگتری داشته باشد، نشان دهنده فرکانس بالاتر است.
Core Duo
در زمان پنتیوم Mها، هیچ پردازنده دو هسته ای برای لپ تاپ ها وجود نداشت، موفقیت پنتیوم Mها، اینتل را بر آن داشت تا نسخه دو هسته ای این پردازنده را طراحی کند. Core Duoها در واقع نسخه دو هسته ای همین پنتیوم Mها هستند. جدا از قرار گرفتن دو هسته پنتیوم M در کنار هم، یک سری تغییرات دیگر نیز در هسته پنتیوم M قدیمی شکل گرفت. مثلا فرکانس مسیر به 677 افزایش و تکنولوژی ساخت نیز با توجه به شرایط تولید آن زمان اینتل به 65 نانومتری بهبود یافت. اینتل برای پردازنده جدید نام برند core و نام هسته yonah را در نظر گرفت.
پردازنده های این برند شامل دو گروه هستند. یکی دو هسته ای های Core Duo و دیگری تک هسته ای های core solo. همانطور که گفته شده این دو نوع پردازنده ها از لحاظ مهندسی کاملا مشابه هم هستند و تنها تفاوت برمی گردد به یک هسته غیرفعال شده در گونه solo تمام پردازنده های هر دو گونه جز چند مدل محدود (که فرکانس مسیر 533 مگاهرتز دارند) فرکاسن مسیر 667 مگاهرتزی دارند. به علاوه همگی آنها از دو مگابایت حافظه cache سطح دو بهره می برند. یکی از نکات مثبت در طراحی این پردازنده ها کنترل توان مصرفی در کنار افزایش کارآیی است. به عنوان مثال یک core solo هم فرکانس با یک پنتیوم M، کارآیی بالاتر از آن مصرف تقریبا یکسانی با آن دارد. همانطور که گفته شد soloهای معمولی با توان حرارتی 27 وات طراحی می شوند.
Core Duoها نیز در مدل های عادی، با توان حرارتی 31 وات طراحی می شوند. این به معنی 4 وات مصرف بیشتر نسب به یک پنتیوم M مشابه، در ازای دو برابر شدن تعداد هسته ها و افزایش قابل توجه کارآیی. شیوه نامگذاری این پردازنده ها همانند core soloها است. با این تفاوت که به جای solo، عبارت duo قرار می گیرد. در ادامه نیز یکی از حروف t، l یا u را می توانید ببینید. گونه های کم مصرف این پردازنده ها (l) با توان حرارتی 1/13 تا 15 وات و گونه بسیار کم مصرف آنها نیز با توان حرارتی 9 وات طراحی شده اند.
Core Duo دارای فرکانس داخلی بین 1500 تا 2333 مگاهرتز هستند و تمامی آنها از پنتیوم Mها سریع تر هستند. حتی برخی از این مدل ها که فرکانس بالاتری دارند، از پردازنده ها جدیدتر Core 2 Duo با فرکانس کمتر هم سریع تر هستند.
pentium Dual Core
این پردازنده های دو هسته ای از لحاظ تکنولوژی ساخت کاملا مشابه دو هسته ای های Core Duo هستند و تنها تفاوت آنها در حافظه cache سطح 2 به میزان کمتر یعنی 1 مگابایت و فرکانس مسیر 533 مگاهرتز است. این پردازنده ها اکنون دارای سه مدل هستند که در محدوده فرکانس 1600 تا 1866 مگاهرتز هستند.
به پردازنده های فوق به لحاظ کارآیی در اکثر مواقع مشابه Core Duoهای هم فرکانس خود هستند و اختلاف میان آنها در برخی نرم افزارهای خاص که به میزان حافظه L2 یا فرکانس نامگذاری آنها نیز به صورت pentium Dual Core txxx است. عدد چهار رقمی مقابل t، از مرتبه 2000 است.
Core 2 Duo
این پردازنده ها از نسل پردازنده های Core 2 هستند که گونه موبایل آنها از هسته MEROM بهره می برند. پردازنده های فوق در ابتدا مانند اکثر Core Duo فرکانس مسیر 667 مگاهرتز بودند. در آن زمان این پردازنده ها به دو گروه سری 5000 و 7000 تقسیم می شدند که سری 5000 هزار دارای 2 مگابایت حافظه L2 و سری 7000 دارای 4 مگابایت حافظه L2 بودند. اخیرا و با عرضه پلاتفورم سانتارزا، سری 7000 دارای اعضای جدیدتری با فرکانس مسیر 800 مگاهرتز هم شدند. کارآیی Core 2 Duoها نسبت به Core Duoها بهتر است ولی، این اختلاف کارآیی در حدی نیست که مثلا اگر لپ تاپ کنونی شما یک Core Duo با فرکانس 2 گیگاهرتز داشته باشد، نیاز باشد که لپ تاپ جدیدتر با پردازنده Core 2 Duo با فرکانس مثلا 2400 مگاهرتز بخرید. با وجود افزایش کارآیی Core 2 Duoها نسبت به Core Duo، توان حرارتی این پردازنده های جدید تقریبا بدون تغییر مانده و حدود 34 تا 35 وات نگه داشته شده است.نامگذاری این پردازنده ها به صورت Core 2 Duo txxxx است و همانطور که گفتیم عدد 4 رقمی بعد t می تواند از مرتبه 5000 یا 7000 باشد. پردازنده هایی که تا اینجا معرفی کردیم، معروف ترین و رایج ترین پردازنده های به کار رفته در لپ تاپ های سال های اخیر و اکنون هستند.
برخی از مدل هایی که دو لپ تاپ های موجود در بازار دیده می شوند در جدول آورده شده است. با توجه به توضیحات موجود در متن این جدول در درک بهتر شیوه نامگذاری این پردازنده ها، به شما کمک خواهد کرد.
به عنوان یک توصیه هنگام خرید یک لپ تاپ، لپ تاپ با یک پردازنده Core Duo مثل مدل t2500 با فرکانس داخلی 2 گیگاهرتز جوابگوی نیازهای اکثر کاربران خواهد بود. اگر دنبال یک انتخاب به روز و به حرفه هستید، یک Core 2 از سری t7000، که فرکانس مسیر 667 مگاهرتز و 4 مگابایت حافظه L2 داشته باشد، انتخابی سریع و با قیمت مناسب است.

منبع : پایگاه اطلاع رسانی فناوری اطلاعات و ارتباطات ایران  تاریخ : 20   آبان   1386  شاخه : سخت افزار